Drukuj
Opublikowano: 14 grudzień 2015
Odsłony: 2586

 "Ch" piszemy:

1. Gdy wymienia się na sz, np.:
mucha - muszka
poducha - poduszka
trochę - trosz

2. Zawsze na końcu wyrazów, np.: dwóch, trzech, orzech, zuch, bluzkach
Wyjątek: druh

3. Po spółgłosce "s", np.: schody, schemat, schab, schludny, schodzić, schabowy,

4. W wyrazach niewymiennych, których pisownię należy zapamiętać, np. np.: chmura, choroba, chuligan,

"H" piszemy:

1. Gdy wymienia się na g, ż, z, np.:
druh - drużyna
wahać się - waga
błahy - błazen

2. W wyrazach obcego pochodzenia rozpoczynających się cząstkami hipo-, helio -, hydro-, hiper-,hemo-
np.: hipokryta, heliocentryczny, hydrolog, hipermarket, hemoglobina

3. Po spółgłosce z, np.: zhebować, zhańbić

4. W wyrazach niewymiennych, np.: handel, hamulec, hak, hałas, harmider, herbata

Ach, to ,,ch”!

CH PISZEMY WTEDY , GDY
CH WYMIENIA SIĘ NA SZ.

Skakał z duszkiem duch po daszkach,

zza kominów strasząc Staszka!

Nagle Stach wbiegł siup! na dach

i zajęczał, że aż strach!

tyci duszek z małym brzuszkiem

cały okrył się kożuszkiem,

wielki duch z pękatym brzuchem

opatulił się kożuchem,

po czym gdzieś się w kącie zaszył.

I kto kogo tu przestraszył?

PAMIĘTAJCIE TAKŻE, ŻE
CH NA KOŃCU PISZE SIĘ,

lecz wie o tym każdy zuch,

ze wyjątkiem jest tu druh.

Pewien Roch miał walizeczkę,

na kółeczkach i w krateczkę.

Roch ją bardzo, bardzo lubił,

aż tu bach! trach! i ją zgubił!

Szukał walizeczki w bankach,

w parkach, w bramach, na przystankach,

w kamienicach, na ulicach

i na dworcach, i w piwnicach

W końcu, po godzinach trzech,

westchnął cicho: – Ech! To pech!

Potem, smucąc się troszeczkę,

kupił nową walizeczkę,

po czym buch! zjadł miskę kluch,

bo Roch to był zuch za dwóch!
Małgorzata Strzałkowska