1.Przemówienie (mowa) to wypowiedź w formie monologu skierowana do licznego zgromadzenia, rzadziej do osoby.przemwienie1

2. Dla przemówienia  charakterystyczny jest styl retoryczny, wykorzystujący środki językowe, które pozwalają zrealizować cel wypowiedzi, np. nakłonić słuchaczy do przyjęcia czyichś przekonań, pobudzić ich do działania, zainteresować tematem, wzruszyć lub skłonić do myślenia.

3. Charakterystyczne cechy  stylu retorycznego to:
- czasowniki w 1.os. l.mn, np. zastanówmy się..., przyjrzyjmy się...
- wykrzyknienia podkreślające emocje,
- pytania retoryczne, które skłaniają do przemyśleń,
- powtórzenia, dzięki którym podkreślisz  ważne treści,
- środki stylistyczne oddziałujące na wyobraźnię, np. epitety i przenośnie,
- zaimki osobowe wzmacniające poczucie jedności mówcy i słuchaczy– naszego, nam,
- cytaty, które potwierdzają wiarygodność przemawiającego.

4. Plan przemówienia:
                Zwrot do słuchaczy, np. Koleżanki i koledzy!
1.Temat i cel przemówienia, np. Zebraliśmy się dzisiaj, aby…
2. Krótki opis przebiegu wydarzeń związanych ze sprawą.
3. Argumenty potwierdzające twoje stanowisko. Należy odwołać się zarówno do rozumu, jak i emocji odbiorców.
4. Podsumowanie, apel do zebranych, podziękowanie za wysłuchanie.
      Po zredagowaniu pracy przemyśl sposób wygłoszenia przemówienia. Zdecyduj, jaką zastosujesz gestykulację, w których momentach będziesz modulował głos, użyjesz pauz, zmienisz tempo wypowiedzi, podniesiesz lub obniżysz głos.
     Pamiętaj, że dobry mówca dostosowuje sposób mówienia do słuchaczy, jasno formułuje myśli, mówi starannie i wyraźnie, z dobrą dykcją.

5. Przykładowe przemówienie:

Mowa  w obronie Sokratesa napisana  przez uczniów klas VIIa i VIIb.sokrates1

                   Wysoki Sądzie!
       Zebraliśmy się dzisiaj, żeby wydać wyrok w sprawie wielkiego ateńskiego filozofa – Sokratesa.
       Został on oskarżony o wprowadzanie nowych bogów  oraz zwodzenie młodzieży na manowce. A tymczasem ten prawy i czcigodny człowiek jest całkowicie niewinny!
       Zacznę od tego, że mądrość Sokratesa rozsławiła nasz kraj, a o jego zdolnościach mówiła sama wyrocznia w Delfach! Ta sama, która przemawia w imieniu bogów. On sam zaś zaprzeczył, aby kiedykolwiek wątpił w ich istnienie.
      Po drugie Sokrates całe życie poświęcił  nauczaniu młodzieży. Robił to bezinteresownie, gdyż za swoją pracę nie pobierał żadnego wynagrodzenia. Rozmawiając z ludźmi, uświadamiał im, jak cennym darem są rozum i wiedza. Zwłaszcza wiedza o tym, co jest dobre, a co złe. Wypowiadając słynne słowa: "wiem, że nic nie wiem", uzmyslowił  nam, że drogą do poznania mądrości jest świadomość swojej niewiedzy.
     To prawda, że zdarzało mu się wskazywać ludziom ich błędy, ale robił to tylko po to, żeby poprawili swoje zachowanie, byli lepszymi politykami, poetami, rzemieślnikami i obywatelami. Niestety w ten sposób przysporzył sobie wielu wrogów,  którzy oskarżyli go, aby  pozbyć się niewygodnego przeciwnika.   
     Tak więc zastanówmy się wszyscy raz jeszcze. Czy warto takiego mędrca skazywać na śmierć? Czy warto pozbawiać Ateny i świat tak wielkiego daru bogów jakim jest Sokrates? Otóż nie warto drodzy słuchacze?  Apeluję do waszych sumień! Sokrates powinien zostać uniewinniony! 

mier Sokratesa Jacues Louis David1

 Przypominamy, że Sokrates,  jeden z największych filozofów starożytności,  w  399 roku p.n.e został skazany na karę śmierci poprzez wypicie trucizny.

Ilustracje pochodzą ze strony www.wikipedia.pl
1. Marmurowe popiersie, rzymska kopia greckiego oryginału z IV w. p.n.e
2. "Śmierć Sokratesa" Jacques-Louis David.

 

 

Liczba Gości

Odwiedza nas 282 gości oraz 0 użytkowników.